Struinen vind ik heerlijk.
Die ritmische beweging, de elegantie van mijn stappen, de stilte die ik ervaar.
Zalig.
Zelf geef ik het een andere beschrijving.
Een zintuigelijke ervaring.
Alsof alle voelsprieten aanstaan…
Het eerste stuk is altijd eerst over de straat.
Al zijn er allerlei sluiproutes te nemen.
Je weet maar nooit wat ik zelfs hier kan ontdekken.
Heb je een Franse bulldog gezien, vroeg iemand me laatst.
Nee wel eentje met wit, rood en blauwe strepen zei ik.
Oh echt, waar dan?
In mijn fantasie…
Hij had een grote hoed op zijn snoetje.
Droeg een witte legging en donkerblauw jasje erop.
Volgens mij zocht die de Waterloo weg.
Daar en daar antwoordde ik.
Merci antwoordde de vreemdeling.
Jaja, ik kon alleen maar no mercy verstaan…
Shit dat heb ik weer…
Gelukkig liet die me verder struinen.
Aangekomen bij het bos kunnen mijn voetjes ademen.
Schoentjes uit, en ja lekker blootsvoets mijn weg verkennen.
Ik zat laatst op de bank bij mijn coach.
Of inspirator.
Naja degene aan wie ik veel te danken heb.
Luisterend, aanwezig en zonder oordeel.
Ik voelde me gezien en begrepen.
Wat fijn.
En wat geef ik haar terug na een kwartaal apk-tje?
Een veeg aarde over haar fluweelzachte bank.
Soms voel ik me net een beer met voeten vol modder.
Bear-feet, echt
No worries zei ze zacht en liefdevol.
Maar vooral de berustende blik deed me goed.
Want ja, is het normaal dat ik meer gericht ben op beelden dan op woorden?
Of ik ga meer uit van wat ik voel, dan wat ik denk te zien.
Tegenwoordig ben ik blij met mijn sensitiviteit.
Zeker in de natuur.
In elk seizoen ruik ik aan de bladeren van bomen.
Dennen, sparren, eiken, het staat er hier vol mee.
Zachtjes vraag ik het plantenrijk of ik ze mag benaderen.
De geur brengt me in lalalaland.
Alsof ik verdwalend mediteer in mijn eigen achtertuin.
Voor iedereen toegankelijk en altijd hartelijk.
Ik voel me altijd de gast.
Niet meer, niet minder.
We doen het samen.
Als een onvoorwaardelijk liefhebbend stel mensen.
Of dieren, want vaak zie ik zielsgeliefde met zijn tweeën spelen.
Echt laatst brak bijna mijn hart.
Ik zag een roodborstje in een struik liggen.
Net een standbeeld.
Ja op sommige straten kun je daarmee geld verdienen, niet hier.
Kom op tis geen wall street.
En de wolf is ook niet gespot.
Met nieuwsgierigheid neem ik een kijkje van dichtbij.
AJ aj aj.
Dit lijkt einde verhaal.
Een piepklein vogeltje zit ernaast.
Verdrietig en timide.
Uhm hij is niet in zwart gekleed.
Dus een uitvaart zal het t niet zijn toch?
Na enige tijd. Voor mijn gevoel duurde het wel minuten.
In werkelijkheid eerder seconden.
Begint het levende wezentje tegen de ander op te dwarrelen.
Echt vanuit alle kanten, vliegensvlug bots die tegen hem op.
Alsof die een soort helende energie meedraagt.
Want geloof het of niet.
We kunnen de uitvaart wel afbreken.
Tijd voor een bezoek aan een circus.
Ze dartelden weer om elkaar heen.
Spelen.
Geven elkaar aandacht.
Beide stralen levensvreugde uit.
Geen idee of dit nou in scène was gezet.
Een groot mysterie op een eenvoudige woensdagochtend.