Gisteren bezocht ik een filmhuisje.
Zo’n ouderwetse.
Voelde nostalgisch aan.
Beetje muffe geur.
Zou er ergens een oud lijk liggen?
Misschien wel. Misschien niet.
Ik durf niet te kijken.
Toch loop ik door.
Eindeloze trap naar boven.
Pff oppassen dat ik niet val.
Het lijkt op een spookhuis.
Her en der zie ik spinnenwebben.
Ik heb hier meer vrees dan hoog in de bergen.
Hee eindelijk een deur.
Zo’n grote rode.
Sesam opent u…
Hij klemt, verdikkeme.
Nog een keer proberen.
Lukt niet.
Hehe, het lukt.
Drie keer….
Ik zie maar een koppie.
Een wat oudere man licht op.
Hij kijkt me vreemd aan.
Ach dat begrijp ik, wie gaat met deze hitte nou naar een movie?
Ja ik.
En ja hij kennelijk ook.
Zou die ook niet goed tegen al die prikkels kunnen?
Deze film in een druk weekend bekijken betekent weinig ruimte.
Hutjemutje, als een mierennest.
Nog net niet bij elkaar op de schoot.
En geren en gevlieg naar de toiletten.
Al die haastige zeikerds.
Soms denk ik wel eens.
Ben ik wel in het juiste land geboren?
Uhm nee niet echt.
Ik voel me ook geen kaaskop.
Eerder een gekleurde berggeit.
Die liever in de Alpen of Dolomieten had gewoond.
Zo’n lederhosen aan, en zo’n mooie hoed op.
Ja cool, van natuurlijke materialen gemaakt.
Zweden en Noorwegen lijkt me ook wel wat.
Naja ik heb meer met alpenweides, bergmeertjes en rotsachtige toppen.
Scandinavië valt af.
Alhoewel the Nordic way of life me wel aanspreekt.
Voor mijn gevoel wonen daar meer mensen die introvert zijn.
Of een introverte extraverter.
Zo word ik nog wel eens genoemd.
Zeker als ik op de praatstoel zit.
Want ja het beeld is kennelijk dat wij niet kunnen praten.
En alleen maar stil zijn.
Ja alsof extraverten zelfs lullen als ze slapen.
Oh ja, wacht dan doen ze ook.
Praatjesmakers zijn het. Net als ik.
Geen haar beter. Klopt.
Toch die bosmonnik he…
We zijn allemaal mens.
Met al onze verschillen.
En toch zijn we ook een.
Vanuit een diepere laag.
Heej joh doe even niet zo alsof je in de lucht vertoeft.
Heb je je voetjes wel op de grond tijdens de film?
Touche, ik lig meer in de stoel.
Of ja het is eigenlijk een klein bankje.
Zacht, beetje bohemien stijl qua kleuren.
Daar pas ik wel tussen.
Open minded, kleurrijk, verbonden met de natuur.
Het liefst zonder te veel regels.
Op gevoel, dol op kunst.
Leef en laat leven.
In een natuurlijk ritme, met de seizoenen mee.
Haast komt niet vaak in het woordenboek voor.
Ja alleen als je net de zonsondergang dreigt te missen.
Die kleurverandering, het magische van wat gebeurt er eigenlijk.
Ik zit toch niet naar Hans Klok te kijken.
Hij heeft nog steeds zoveel haar.
Toevallig zag ik een poster over zijn nieuwe show.
Eerlijk, ik was m al vergeten.
Spelen met de realiteit.
Daar hoef je geen illusionist voor te zijn.
Dat kan jij ook.
Belangrijk is wel dat je ietwat vertraagt.
Stap in de stroom.
En voilà, hier ervaar je wat echt leven is.