Insta en Linkeded, ik heb er jaren verdriet van gehad.
Nou ja, soms ook enige vreugde.
Vaak niet lang.
Waarom heb ik het dan toch zo lang gebruikt?
Tja jeetje, joost mag het weten.
Iedereen gebruikte het, dus ja.
Ik uiteindelijk ook.
Hoe dan, denk ik nu.
Als ik maar eerder naar mijn lijf had geluisterd…
De signalen waren er echt…
Buikpijn, oprispingen, brok in mijn keel, klamme handjes.
Al die heisa, ruis, te veel ‘ik ‘laten zien…
Nee dat voelt voor mij als zachte ziel niet echt prettig…
Of zou het door mijn introversie komen?
Ja wie weet, ik voel me prettig in rust.
Kalmte, met stilte.
Zoals in de natuur.
Oh joh, je bent zo’n kluizenaar geworden, riep een oom jaren geleden!
Nee eerder een bosmonnik.
Ik vertoef liever in het gebied voor ‘for rest’
Daar kan ik fantaseren.
Ergens over mijmeren, even bij een mooie boom een plekje vinden.
Oogjes dicht, diep ademend, de diepe geur van het mos bedwelmt me.
Oeh een soort van extase.
Echt ik kan uren in de natuur aanwezig zijn.
Misschien eerder een boswachter dan een kluizenaar?
Ja zou kunnen, alleen weet ik qua feitjes niets over ons groene woud.
Biologie was niet mijn sterkste vak op school.
Niets eigenlijk, ik vond het maar zwaar.
Vermoeiend.
Al die onzin leren.
Te cognitief bezig zijn.
Ik was alleen te bang om mijn stem te laten horen.
Gelukkig is de nieuwe generatie wel anders.
Misschien kan ik het daarom wel zo goed met ze vinden.
De natuur geeft me helderheid.
In de wolken vind ik soms betekenis.
Of een antwoord op een gekke vraag.
Want ik vroeg een tijdje geleden ook af.
Zou een ander social media platform wel kunnen werken voor mijn brein?
Ja die neuro divergente hersenpan van mij.
In een koffietentje in Rotterdam sprak ik laatst met een jongeman.
Een Griekse Australiër.
Ik verbeelde me al een koala die aan de raki zat.
Een sociaal mens, nieuwsgierig en erg extravert.
Ik werd er bijna nerveus van.
Zo een ander aanspreken en ondervragen, mij niet gezien?
Ja als alle seinen op groen staan.
Nee ik ben daar iets te passief voor.
Geeft niet, geeft ook veel ruimte voor verstilling.
Oh ja, ik legde uit aan Skippy dat ik anders denk en voel.
Niet neuro-typisch.
Do you have a mental illness was nog tot daaraantoe.
Maar vooral het gezicht wat die trok.
Ja ho, ik voel meer dan jij zegt…
Dat zei ik natuurlijk niet, maar het gesprek eindigde vrij snel daarna.
Ik doe liever dingen op mijn manier.
Zacht, met mildheid.
Ik hou van woorden. En ook van beelden.
Likes en reacties word ik misselijk van.
Ik zoek inspiratie en ergens geraakt in worden.
Dat gevoel, van ja, dit is het.
Uitleggen ho maar, niet te doen.
Gewoon een innerlijk weten.
Magisch.
Maar ook soms eng.
Een gek gevoel in mijn buik.
Zouden het vlinders zijn?
Ja Pinterest is voor mij een zegening.
Het geeft ruimte om iets op mijn natuurlijk ritme te laten ontkiemen.
Geen druk om iets te snel te posten.
Geen instant dopamine voor iets wat ik deel.
Nee wat ik pin en creëer is pure art.
Een fluweelzacht en soms ook spottend stemmetje uit mijn binnenwereld.
Die ik uitbreng, als het vertrouwen daar is en de zon de juiste kant op schijnt.
Niet te fel he, ander smelt ik.
Ach niet alles kan eindeloos bestaan.
Een soft-ijsje is er ook om van te genieten.
Net zoals zachte, gevoelige mensen die hun eigen weg volgen.