Dat ik deze zin kan uitspreken.
Sterker nog.
Ik geloof erin.
Ik voel het.
Ik zeg wel eens dat ik SLOW leef.
Zo ssslllloooowww, dat mensen er bijna van gaan gapen.
Ik vertraag bewust mijn snelheid.
Praat soms zachtjes, haast als een bosfluisteraar.
Ik zak goed in mijn lijf, maak contact met de aarde.
Sereen.
Veilig.
En ook vrolijk. Speels.
Nu kom ik regelmatig slakken tegen.
Zou de natuur me wakker schudden als ik toch te snel ga?
Zou ik dat glibberige dier zijn?
Ieuw, al dat slijm achterop. Nee, dat kan ik nooit zijn.
Te eerlijk. Te veel kind.
Tot ik laatst een animatiefilm zag. Over slakken.
Nooit gedacht dat ze zo grappig konden zijn.
Oké, ik geef toe: de film duurde een eeuwigheid.
Gaaappp. Kan dat niet wat sneller, Zei mijn verstand.
Heej, daar is m’n Ferrari-brein weer.
Zou het een rode kleur hebben?
Zijn mijn oren dan de banden?
Ik heb nog geen pitstop gehad, dus vast niet.
Tja, die snelle Italiaanse auto…
We leren al gauw dat haast en niet stoppen de norm is.
Gewoon doorgaan.
Niet laten leiden door emoties. Of gevoel.
Lekker met papa — of tegenwoordig ook met mama — naar Maxie kijken.
Heej joh, die rijdt toch niet in een rode tomaat?
Oeh, ik kijk geen F1. Geen idee waar hij zijn rondjes in maakt.
Wel saai, zoveel keer hetzelfde parcours afleggen.
Geestdodend bijna.
Ik zou hem liever in een scootmobiel op een planeet zien.
Het liefst in een schildpaddenoutfit.
Maxi-Angelo, de vijfde kunstenaar.
Zeker met een zwarte band en een heel boos gezicht.
Vooral als-ie niet wint.
Fijn voorbeeld voor kinderen wel…
Ik struin tegenwoordig liever op m’n dooie gemak.
Luister naar het gezang van allerlei vogels.
Soms zie ik ze.
Soms ook niet.
Tot ik laatst een wandelaar tegenkwam.
Hij stond stil.
Stokstijf.
Wat zou hij gespot hebben, dacht ik zachtjes.
Hij zei: “Dit is het geluid van een pimpelmeesje.”
Spot on.
“Ben je een kenner?”
“Nee, ik gebruik een app. Merlin.”
Ahh. Die oude tovenaar weet alles.
In de natuur heb ik zelden mijn telefoon bij me.
Ik droom liever over wat ik hoor.
Of wat ik ruik.
Nou ja — als het maar geen verse hondendrol is.
Het hele bos ligt vol met die plastic zakjes vol Pluto-shit.
Alsof het rechtstreeks uit de lucht komt vallen.
Zonder ruis kan ik echt genieten.
Ik voel me afgestemd op het ritme van de natuur.
Er is altijd weer iets nieuws te beleven.
Ieder seizoen z’n eigen schoonheid.
Echt waar, ik voel m’n hartslag met de minuut vertragen.
Geloof me: rustig leven brengt stilte.
En stilte creëert creatie.
Een antenne die oppikt wat nodig is.
Het enige wat ik doe?
De frequentie herinneren.
En ermee verbinden.