Ik hoor het vaak:
Alles valt te leren.
Maar is dat echt zo?
Is er een school waar je leert jezelf te zijn?
Een plek waar je weer mag spelen,
gekke bekken mag trekken,
je mag verwonderen over felle UFO-stralen in het bos?
Soms zou ik willen dat ik werd opgepikt door zo’n metalen schaal.
Stel je voor — dat er muziek uit komt.
Oh wacht… ik luister te veel naar handpan muziek. Dat merk je wel.
Misschien denk ik te simpel.
Maar wat als jezelf zijn niet iets is dat je leert,
maar iets dat je voelt?
Dat magische moment van:
“Hé… daar ben ik weer.”
Waar was ik al die tijd?
Waarschijnlijk ergens op een stoffige plek waar ik rijtjes leerde.
Rekenen.
Iets waarvoor we later gewoon een rekenmachine gebruikten.
Of nu: ik stel de vraag aan ChatGPT.
Ja, als er iets is dat kan leren, uitleggen, verklaren, verdedigen, overtuigen, plannen, ordenen, structureren —
dan is het dat wel.
Iets slimmer dan de mens?
Ai. Dat vinden we lastig om te horen.
Terwijl we het zelf gecreëerd hebben.
Maar waarom heb ik op school nooit geleerd te voelen?
Om emoties te tonen.
Zacht te mogen zijn.
Kwetsbaar.
Te luisteren naar wat mijn lichaam me vertelt?
Nee, daar was geen ruimte voor.
“De wereld is hard en gemeen.”
“Laat je niet kennen.”
“Soft is voor meisjes.”
“Een vent heeft ballen.”
Jeetje, waarom is dit allemaal zo genderafhankelijk?
Waarom zouden jonge mannen niet sensitief én krachtig kunnen zijn?
Waarom mogen we niet gewoon… mens zijn?
Net zag ik een hond in het bos.
Niet zomaar een — een waterhond, zei zijn baasje.
Hij sprong met volle overtuiging in een plas.
Zonder na te denken.
Zonder schaamte.
Hij had van die bokshandschoenen om zijn poten.
Een voorbereid mens uuhhh dier telt voor twee.
Ik wilde hem nadoen.
Met blote voeten een bommetje maken.
Zoals vroeger, toen het zwembad leegliep als ik dat deed.
“Stop daar onmiddellijk mee!” werd er dan geroepen.
Mag ik ooit nog iets doen zonder dat iemand daar iets van vindt?
Misschien herinnerde die hond me eraan dat ik nog steeds een speelse kant heb.
Zoals Two-Face uit Batman…
Nee, liever de Joker.
Emotioneel beschadigd? Misschien.
Vincent van Gogh was ook intens.
Ik herinner me vooral:
Jezelf zijn is genoeg.
Niet alleen z’n schilderijen.
Niet z’n oor.
Maar z’n ziel.
Een leven zonder emoties is geen leven.
Ik wil de geur ruiken van liefde én verdriet.
Een herinnering:
Dat alles er mag zijn.