Alleen al het woord Rewild voelt fijn.
Zacht, een beetje stoer, misschien iets met de wildernis?
Oh nee, maar wacht — ik bedoel niet die militaire opvoedkampen van vroeger op tv.
Alsof er iets mis is met mensen. Of met de nieuwe generatie kinderen.
Nee. Rewilding is iets heel anders.
Sommige dingen kun je alleen voelen en ervaren.
Als ik met blote voeten de aarde raak, begint er iets te kriebelen.
Ik adem dieper.
Ik ruik die frisse boslucht.
Mijn ogen speuren naar alles wat beweegt.
Ah — iets ritselt.
Laat het alsjeblieft een hert zijn, met een mini antenne op zijn kop.
Ik sluip, met handen en voeten door de struiken.
Helaas.
Het blijkt een vogeltje.
Nee, wacht — twee.
Ze plagen elkaar.
De belhamel knalt tegen het makke schaap aan.
Als dat maar goed gaat…
Ach. Waar maak ik me druk om?
In de natuur gaat alles goed.
Alles leeft in z’n eigen ritme.
Spontaan. Zonder nadenken.
Go with the flow.
Toch wel wat anders dan hoe de massa leeft.
Geordend.
Gepland.
Vol structuur en regels.
En of dat gelukkig maakt?
Daar lijkt niemand zich echt mee bezig te houden.
Wat ís geluk eigenlijk?
Hoe voelt het?
Pas op, voor je het weet komt de vraag of het meetbaar is.
Of wetenschappelijk klopt.
Afgesneden van jezelf. En van de natuur.
Dat is geen leven.
Dat lijkt zoals vertoeven in een hete oven.
Dat diepe gevoel van verbinding, van één zijn met alles —
Dat is voor mij een stukje hemel op aarde.
Al moet ik oppassen met zulke woorden.
Er zijn mensen voor minder op de brandstapel beland.
Maar goed… wel lekker warm.
Behaaglijk zelfs.
Een vuurtje dat wakkert.
Willen we dat niet allemaal?
Weer écht contact met anderen.
Met jezelf.
Met de natuur.
Joh. Maar dát is Rewilding.
In de stilte je intuïtie weer horen.
Die zachte, moedige stem.
Liefdevol.
Vol humor.
Met zelfspot en een flinke dosis verbeeldingskracht.
Want stel je voor —
je komt zomaar een donkerpaars konijn tegen.
Eentje met een rood lapje voor z’n neus.
Alsof hij net een film zag over het lot van stieren.
Heho! Word wakker uit je droom.
We leven niet in Spanje.
Dat konijn is geen matador.
Sowieso oogt een gekleurd Nijntje liever dan iemand die zijn messen in dieren steekt.
Zouden we die rollen eens omdraaien…
Hoe zou hij zich dan voelen?
Geen idee.
Ik wandel gewoon verder door het bos.
Wie weet wat ik morgen weer tegenkom.